บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 11

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 11

ประจำวัน ศุกร์ ที่ 28 เดือน มีนาคม พ.ศ. 2560

ความรู้ที่ได้รับ

3. ทักษะการช่วยเหลือตนเอง

การสอนตามเหตุการณ์(Incidental Teaching)

เรียนรู้การดำรงชีวิตโดยอิสระให้มากที่สุด
การกินอยู่
การเข้าห้องน้ำ
การแต่งตัว
กิจวัตรต่างๆในชีวิตประจำวัน

การสร้างความอิสระ

•      เด็กอยากช่วยเหลือตนเอง

•      อยากทำงานตามความสามารถ

•      เด็กเลียนแบบการช่วยเหลือตนเองจากเพื่อน เด็กที่โตกว่า และผู้ใหญ่

ความสำเร็จเป็นสิ่งสำคัญ

•      การได้ทำด้วยตนเอง

•      เชื่อมั่นในตนเอง

•      เรียนรู้ความรู้สึกที่ดี

หัดให้เด็กทำเอง

•      ไม่ช่วยเหลือเกินความจำเป็น (ใจแข็ง)

•      ผู้ใหญ่มักทำสิ่งต่างๆให้เด็กมากเกินไป

•      ทำให้แม้กระทั่งสิ่งที่เด็กสามารถทำได้เองหากให้เวลาเขาทำ

•      “ หนูทำช้า ”  “ หนูยังทำไม่ได้ ”

จะช่วยเมื่อไหร่

•      เด็กก็มีบางวันที่ไม่อยากทำอะไร , หงุดหงิด , เบื่อ , ไม่ค่อยสบาย

•      หลายครั้งเด็กจะขอความช่วยเหลือในสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปแล้ว

•      เด็กรู้สึกว่ายังมีผู้ใหญ่ที่พึ่งได้ แต่ต้องได้รับความช่วยเหลือเฉพาะสิ่งที่เด็กต้องการ

•      มักช่วยเด็กในช่วงกิจกรรม

ลำดับขั้นในการช่วยเหลือตนเอง

•      แบ่งทักษะการช่วยเหลือตนเองออกเป็นขั้นย่อยๆ

•      เรียงลำดับตามขั้นตอน

4. ทักษะพื้นฐานทางการเรียน

เป้าหมาย

•      การช่วยให้เด็กแต่ละคนเรียนรู้ได้ 

•      มีความรู้สึกดีต่อตนเอง

•      เด็กรู้สึกว่า “ฉันทำได้”

•      พัฒนาความกระตือรือร้น อยากรู้อยากเห็น

•      อยากสำรวจ อยากทดลอง

ช่วงความสนใจ

•      ต้องมีก่อนการเรียนรู้อื่นๆ

•      จดจ่อต่อกิจกรรมในช่วงเวลาหนึ่งได้นานพอสมควร

การเลียนแบบ

    การทำตามคำสั่ง คำแนะนำ

•      เด็กได้ยินสิ่งที่ครูพูดชัดหรือไม่

•      เด็กเข้าใจคำศัพท์ที่ครูใช้หรือไม่

•      คำสั่งยุ่งยากซับซ้อนไปหรือไม่

ความจำ

•      จากการสนทนา

•      เมื่อเช้าหนูทานอะไร

•      แกงจืดที่เรากินใส่อะไรบ้าง

•      จำตัวละครในนิทาน

•      จำชื่อครู เพื่อน

•      เล่นเกมทายของที่หายไป

การวางแผนการเตรียมพื้นฐานทางวิชาการ

•      จัดกลุ่มเด็ก

•      เริ่มต้นเรียนรู้โดยใช้ช่วงเวลาสั้นๆ

•      ให้งานเด็กแต่ละคนอย่างชัดเจนว่าต้องทำที่ไหน

•      ติดชื่อเด็กตามที่นั่ง

•      ใช้อุปกรณ์ที่เด็กคุ้นเคย

•      ใช้อุปกรณ์ที่เด็กคุ้นเคย

•      บันทึกว่าเด็กชอบอะไรที่สุด

•      รู้ว่าเมื่อไหร่จะเปลี่ยนงาน

•      มีอุปกรณ์ไว้สับเปลี่ยนใกล้มือ

•      เตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนเด็กมาถึง

•      พูดในทางที่ดี

•      จัดกิจกรรมให้เด็กได้เคลื่อนไหว

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 10

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 10

ประจำวันศุกร์ ที่ 21 เดือน มีนาคม พ.ศ. 2560

ความรู้ที่ได้รับ

การส่งเสริมพัฒนาการและการปรับพฤติกรรมเด็กปฐมวัยที่มีความต้องการพิเศษ

•      เพื่อให้เด็กสามารถช่วยเหลือตนเองได้ในชีวิตประจำวัน

•      ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้ใกล้เคียงกับคนปกติมากที่สุด 

•      เน้นการดูแลแบบองค์รวม (Holistic Approach)

การฟื้นฟูสมรรถภาพทางการศึกษา

•      เพิ่มทักษะพื้นฐานด้านสังคม การสื่อสาร และทักษะทางความคิด

•      เกิดผลดีในระยะยาว

•      เน้นการเตรียมความพร้อมเพื่อให้เด็กสามารถใช้ในชีวิตประจำวันจริงๆแทนการฝึกแต่เพียงทักษะทางวิชาการ

•      แผนการจัดการศึกษาเฉพาะบุคคล

    (Individualized Education Program; IEP)

•      โรงเรียนการศึกษาพิเศษเฉพาะทาง โรงเรียนเรียนร่วม ห้องเรียนคู่ขนาน

การฟื้นฟูสมรรถภาพทางสังคม

•      การฝึกฝนทักษะในชีวิตประจำวัน

     (Activity of Daily Living Training)

•      การฝึกฝนทักษะสังคม (Social Skill Training)

•      การสอนเรื่องราวทางสังคม (Social Story)

การบำบัดทางเลือก

•      การสื่อความหมายทดแทน (AAC)

•      ศิลปกรรมบำบัด (Art Therapy)

•      ดนตรีบำบัด (Music Therapy)

•      การฝังเข็ม (Acupuncture)

•      การบำบัดด้วยสัตว์ (Animal Therapy)

การสื่อความหมายทดแทน 

(Augmentative and Alternative Communication ; AAC)

•      การรับรู้ผ่านการมอง (Visual Strategies)

•      โปรแกรมแลกเปลี่ยนภาพเพื่อการสื่อสาร (Picture Exchange Communication System; PECS)

•      เครื่องโอภา (Communication Devices)

•      โปรแกรมปราศรัย

บทบาทของครู

•      ตำแหน่งการนั่งของเด็กไม่ควรให้นั่งติดหน้าต่างหรือประตู

•      ให้เด็กนั่งแถวหน้าสุดใกล้โต๊ะครู

•      จัดให้เด็กนั่งติด

•      นักเรียนที่ไม่ค่อยเล่น ไม่ค่อยคุยในระหว่างเรียน

•      ให้เด็กมีกิจกรรม เปลี่ยนอิริยาบถบ้าง

การส่งเสริมทักษะต่างๆของเด็กพิเศษ

           1.   ทักษะทางสังคม

-     เด็กพิเศษที่ขาดทักษะทางสังคม ไม่ได้มีสาเหตุมาจากการพ่อแม่

-     การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีไม่ได้เป็นเครื่องรับประกันว่าเด็กจะมีพัฒนาการต่างๆอย่างมีความสุข

ยุทธศาสตร์การสอน

•       เด็กพิเศษหลายๆคนไม่รู้วิธีเล่น  ไม่รู้ว่าจะเล่นอย่างไร 

        ครูเริ่มต้นจากการสังเกตเด็กแต่ละคนอย่างเป็นระบบ

•      จะบอกได้ว่าเด็กมีทักษะการเล่นแบบใดบ้าง

•      ครูจดบันทึก

•      ทำแผน IEP

          2.    ทักษะภาษา

-       การวัดความสามารถทางภาษา

-       การออกเสียงผิด / พูดไม่ชัด

การปฏิบัติของครูและผู้ใหญ่

•      ไม่สนใจการพูดซ้ำหรือการออกเสียงไม่ชัด

•      ห้ามบอกเด็กว่า  “พูดช้าๆ”   “ตามสบาย”   “คิดก่อนพูด”

•      อย่าขัดจังหวะขณะเด็กพูด

•      อย่าเปลี่ยนการใช้มือข้างที่ถนัดของเด็ก

•      ไม่เปรียบเทียบการพูดของเด็กกับเด็กคนอื่น

•      เด็กที่

•      พูดไม่ชัดอาจเกี่ยวข้องกับการได้ยิน

ความรับผิดชอบของครูปฐมวัย

•      การรับรู้ภาษามาก่อนการแสดงออกทางภาษา

•      ภาษาที่ไม่ใช่คำพูดมาก่อนภาษาพูด

•      ให้เวลาเด็กได้พูด

•      คอยให้เด็กตอบ (ชี้แนะหากจำเป็น)

•      เป็นผู้ฟังที่ดีและโตต้อบอย่างฉับไว (ครูไม่พูดมากเกินไป)

•      เด็กไม่ได้เรียนรู้ภาษาจากการฟังเพียงอย่างเดียว

•      ให้เด็กทำกิจกรรมกลุ่ม เด็กพิเศษได้มีแบบอย่างจากเพื่อน

•      กระตุ้นให้เด็กบอกความต้องการของตนเอง (ครูไม่คาดการณ์ล่วงหน้า)

•      เน้นวิธีการสื่อความหมายมากกว่าการพูด

•      ใช้คำถามปลายเปิด

•      เด็กพิเศษรับรู้มากเท่าไหร่ ยิ่งพูดได้มากเท่านั้น

•      ร่วมกิจกรรมกับเด็ก

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 9

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 9

ประจำวัน ศุกร์ ที่  24 เดือน  มีนาคม พ.ศ 2560

ความรู้ที่ได้รับ

    อาจารย์ให้นักศึกษาแต่ละคนวาดรูปมือของตนเองขณะหงายฝ่ามือ จากนั้นให้เพื่อนตามหาว่า ลายมือที่ได้นั้นเป็นลายมือของเพื่อนคนใด
   จากนั้นอาจารย์ยังให้ข้อคิดว่า สิ่งที่อยู่กับเราทุกวันใช่ว่าเราจะจดจำทุกรายละเอียดได้ จงใส่ใจสิ่งที่อยู่กับเราให้มากๆ

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8

ประจำวัน ศุกร์ ที่ 17 เดือน มีนาคม  พ.ศ. 2560

 ความรู้ที่ได้รับ

การศึกษาแบบเรียนรวม

รูปแบบการจัดการศึกษา

•      การศึกษาปกติทั่วไป (Regular Education)

•      การศึกษาพิเศษ (Special Education)

•      การศึกษาแบบเรียนร่วม  (Integrated Education หรือ Mainstreaming)

•      การศึกษาแบบเรียนรวม  (Inclusive Education)

การจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ

เด็กที่มีความต้องการพิเศษทุกคนสามารถเรียนรู้และพัฒนาได้ถ้าได้รับโอกาสในการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับความต้องการพิเศษของเขา

ความหมายของการศึกษาแบบเรียนร่วม
(Integrated Education หรือ Mainstreaming)

•      การจัดให้เด็กพิเศษเข้าไปในระบบการศึกษาทั่วไป

•      มีกิจกรรมที่ให้เด็กพิเศษกับเด็กทั่วไปได้ทำร่วมกัน

•      ใช้ช่วงเวลาช่วงใดช่วงหนึ่งในแต่ละวัน

•      ครูปฐมวัยและครูการศึกษาพิเศษร่วมมือกัน

การเรียนร่วมบางเวลา (Integration)

•      การจัดให้เด็กพิเศษเรียนในโรงเรียนปกติในบางเวลา

•      เด็กพิเศษได้มีโอกาสแสดงออก และมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับเด็กปกติ

•      เป็นเด็กพิเศษที่มีความพิการระดับปานกลางถึงระดับมาก จึงไม่อาจเรียนร่วมเต็มเวลาได้

การเรียนร่วมเต็มเวลา (Mainstreaming)

•      การจัดให้เด็กพิเศษเรียนในโรงเรียนปกติตลอดเวลาที่เด็กอยู่ในโรงเรียน

•      เด็กพิเศษได้รับการจัดกระบวนการเรียนรู้และบริการนอกห้องเรียนเหมือนเด็กปกติ

•      มีเป้าหมายเพื่อให้เด็กเข้าใจซึ่งกันและกัน ตอบสนองความต้องการซึ่งกันและกันและมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน

•      เด็กปกติจะยอมรับความหลากหลายของมนุษย์ เข้าใจว่าคนเราเกิดมาไม่จำเป็นต้องเหมือนกันทุกอย่าง ท่ามกลางความแตกต่างกัน มนุษย์เราต้องการความรัก ความสนใจ ความเอาใจใส่เช่นเดียวกันทุกคน

ความหมายของการศึกษาแบบเรียนรวม (Inclusive Education)

•      การศึกษาสำหรับทุกคน

•      รับเด็กเข้ามาเรียนรวมกันตั้งแต่เริ่มเข้ารับการศึกษา

•      จัดให้มีบริการพิเศษตามความต้องการของแต่ละบุคคล

ความสำคัญของการศึกษาแบบเรียนรวมสำหรับเด็กปฐมวัย

•      ปฐมวัยเป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดของการเรียนรู้

•      “สอนได้”

•      เป็นการจัดการศึกษาสำหรับเด็กพิเศษที่มีขีดจำกัดน้อยที่สุด

บทบาทครูปฐมวัยในห้องเรียนรวม

·       ครูไม่ควรวินิจฉัย

·       ครูไม่ควรตั้งชื่อหรือระบุประเภทเด็ก

·       ครูไม่ควรบอกพ่อแม่ว่าเด็กมีบางอย่างผิดปกติ

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7
ประจำวัน  ศุกร์  ที่  3 เดือน  มีนาคม  พ.ศ. 2560

ประเภทของเด็กที่มีความต้องการพิเศษ ( ต่อ )

8.เด็กที่มีความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์

(Children with Behavioral and Emotional Disorders)

•       มีความรู้สึกนึกคิดที่ผิดไปจากปกติ

•       แสดงออกถึงความต้องการทำร้ายตนเองหรือผู้อื่น

•       มีความเชื่อมั่นในตนเองต่ำ

•       เด็กที่มีการควบคุมอารมณ์ให้อยู่ในสภาพปกตินานๆ ไม่ได้

•       เด็กที่ควบคุมพฤติกรรมบางอย่างของตนเองไม่ได้

•       ทำให้ไม่สามารถอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้อย่างเรียบร้อย

ลักษณะของเด็กบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์

•       ความวิตกกังวล (Anxiety) ซึ่งทำให้เด็กมีนิสัยขี้กลัว

•       ภาวะซึมเศร้า (Depression) มีความเศร้าในระดับที่สูงเกินไป

•       ปัญหาทางสุขภาพ และขาดแรงกระตุ้นหรือความหวังในชีวิต

การจำแนกเด็กที่มีความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์ ตามกลุ่มอาการ

     ด้านความประพฤติ (Conduct Disorders)

•       ทำร้ายผู้อื่น ทำลายสิ่งของ ลักทรัพย์

•       ฉุนเฉียวง่าย หุนหันพลันแล่น และเกรี้ยวกราด

•       กลับกลอก เชื่อถือไม่ได้ ชอบโกหก ชอบโทษผู้อื่น

•       เอะอะและหยาบคาย

•       หนีเรียน รวมถึงหนีออกจากบ้าน

•       ใช้สารเสพติด

•       หมกมุ่นในกิจกรรมทางเพศ

  

    ด้านความตั้งใจและสมาธิ  (Attention and Concentration)

•       จดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งในระยะสั้น (Short attention span) อาจไม่เกิน 20 วินาที

•       ถูกสิ่งต่างๆ รอบตัวดึงความสนใจได้ตลอดเวลา

•       งัวเงีย ไม่แสดงความสนใจใดๆ รวมถึงมีท่าทางเหมือนไม่ฟังสิ่งที่ผู้อื่นพูด

         สมาธิสั้น (Attention Deficit)

•       มีลักษณะกระวนกระวาย ไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้ หยุกหยิกไปมา

•       พูดคุยตลอดเวลา มักรบกวนหรือเรียกร้องความสนใจจากผู้อื่น

•       มีทักษะการจัดการในระดับต่ำ

 การถอนตัวหรือล้มเลิก (Withdrawal)

•       หลีกเลี่ยงการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น และมักรู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าผู้อื่น

•       เฉื่อยชา และมีลักษณะคล้ายเหนื่อยตลอดเวลา

•       ขาดความมั่นใจ ขี้อาย ขี้กลัว ไม่ค่อยแสดงความรู้สึก

ความผิดปกติในการทำงานของร่างกาย (Function Disorder)

•       ความผิดปกติเกี่ยวกับพฤติกรรมการกิน (Eating Disorder)

•       การอาเจียนโดยสมัครใจ (Voluntary Regurgitation)

•       การปฏิเสธที่จะรับประทาน

•       รับประทานสิ่งที่รับประทานไม่ได้

•       โรคอ้วน (Obesity)

•       ความผิดปกติของการขับถ่ายทั้งอุจจาระและปัสสาวะ (Elimination Disorder)

ภาวะความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์ระดับรุนแรง

•       ขาดเหตุผลในการคิด

•       อาการหลงผิด (Delusion)

•       อาการประสาทหลอน (Hallucination)

•       พฤติกรรมการทำร้ายตัวเอง

ผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อเด็ก

•       ไม่สามารถเรียนหนังสือได้เช่นเด็กปกติ

•       รักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนหรือกับครูไม่ได้

•       มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เมื่อเทียบกับเด็กในวัยเดียวกัน

•       มีความคับข้องใจ มีความเก็บกดอารมณ์

•       แสดงอาการทางร่างกาย เช่น ปวดศีรษะ ปวดตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย

•       มีความหวาดกลัว

เด็กสมาธิสั้น  (Children with Attention Deficit Hyperactivity Disorders)

ADHD เป็นภาวะผิดปกติทางจิตเวชมีลักษณะเด่นอยู่ 3 ประการ คือ

Inattentiveness (สมาธิสั้น)

•       ทำอะไรได้ไม่นาน วอกแวก ไม่มีสมาธิ

•       ไม่สามารถจดจ่อกับงานที่กำลังทำได้นานเพียงพอ

•       มักใจลอยหรือเหม่อลอยง่าย

•       เด็กเล็กๆจะเล่นอะไรได้ไม่นาน เปลี่ยนของเล่นไปเรื่อยๆ

•       เด็กโตมักทำงานไม่เสร็จตามที่สั่ง ทำงานตกหล่น ไม่ครบ ไม่ละเอียด

               Hyperactivity (ซนอยู่ไม่นิ่ง)

•       ซุกซนไม่ยอมอยู่นิ่ง ซนมาก

•       เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

•       เหลียวซ้ายแลขวา

•       ยุกยิก แกะโน่นเกานี่

•       อยู่ไม่สุข ปีนป่าย

•       นั่งไม่ติดที่

•       ชอบคุยส่งเสียงดังรบกวนคนรอบข้าง

Impulsiveness (หุนหันพลันแล่น)

•       ยับยั้งตัวเองไม่ค่อยได้ มักทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด วู่วาม

•       ขาดความยับยั้งชั่งใจ

•       ไม่อดทนต่อการรอคอย หรือกฎระเบียบ

•       ไม่อยู่ในกติกา

•       ทำอะไรค่อนข้างรุนแรง

•       พูดโพล่ง ทะลุกลางปล้อง

•       ไม่รอคอยให้คนอื่นพูดจบก่อน ชอบมาสอดแทรกเวลาคนอื่นคุยกัน

          ลักษณะของเด็กที่มีความบกพร่องทางพฤติกรรมและอารมณ์

•       อุจจาระ ปัสสาวะรดเสื้อผ้า หรือที่นอน

•       ยังติดขวดนม หรือตุ๊กตา และของใช้ในวัยทารก

•       ดูดนิ้ว กัดเล็บ

•       หงอยเหงาเศร้าซึม การหนีสังคม

•       เรียกร้องความสนใจ

•       อารมณ์หวั่นไหวง่ายต่อสิ่งเร้า

•       ขี้อิจฉาริษยา ก้าวร้าว

•       ฝันกลางวัน

•       พูดเพ้อเจ้อ

9. เด็กพิการซ้อน  (Children with Multiple Handicaps)

•       เด็กที่มีความบกพร่องที่มากกว่าหนึ่งอย่าง เป็นเหตุให้เกิดปัญหาขัดข้องในการเรียนรู้อย่างมาก

•       เด็กปัญญาอ่อนที่สูญเสียการได้ยิน

•       เด็กปัญญาอ่อนที่ตาบอด

•       เด็กที่ทั้งหูหนวกและตาบอด